Miałem lekką przerwę w nadawaniu, ale jednak postanowiłem znów coś napisać. Na razie jest to prosta informacja - wracam. Chyba.

Blog zmieni swą formułę - będzie mniej o komiksach (bo coraz mniej ich kupuję, bo coraz mniej ich czytam), więcej o filmach, pewnie coś o książkach i o pobocznych projektach.

Mych planów nie zdradzę, aby samemu później nie żałować, że naobiecywałem i nie zrobiłem.

W końcu każdy ma niezbywalne prawo do zmarnowania sobie życia.

Afro Samurai to serial oparty na mandze którą stworzył niejaki Takashi Okazaki. Opowiada historię syna byłego Pierwszego, który chce pomścić śmierć ojca. Fabuła może nie jest zbyt zaskakująca i jak to jest przy większości amerykańskich produkcji łatwo można się domyślić zakończenia. I właśnie dlatego scenarzyści postanowili maksymalnie zagmatwać fabułę. Stworzyli również własny świat nazwany przez fanów „czasami neosamurajskimi”. Trafiona czy nie, nazwa jest w obiegu.

No i mamy sieczkę. Banalną, pięcioodcinkową masakrę ze świetną muzyką oraz znanym nazwiskiem nad tytułem. I mimo ogromu krwi przelewającej się przez ekran całkiem przyjemnie się to ogląda.

Rozglądam się więc po stoisku. Większość czytałem, inne mam, jeszcze inne mnie po prostu nie interesowały. Rozglądając się po stoliku zobaczyłem jeden komiks z nawet ładną okładką. Amerykański. No to kupiłem. Miałem swoje Miśki Wojny. No i jeszcze jeden komiks. Jakąś „Karuzelę głupców”.

Przejrzałem ją sobie. Rysunki w miarę ładne, choć twarz głównego bohatera mi nie pasowała. Co kto lubi. Po powrocie z Fanaberii z braku jakichkolwiek innych zajęć przeczytałem go sobie. Spodobał mi się, bo inaczej być nie mogło. Świetnie skonstruowana historia, świetne postaci, idealny komiks. Przeczytałem go kilka razy. Zapomniałem nawet o Bears of War.

Główny bohater jest ilozjonistą. Jak sam twierdzi - dość marnym. Męczą go koszmary, obrazy z przeszłości. Marzy bo znów spotkać swą dawną miłość. Spotyka różnych ludzi, często po pijaku, lub na lekkim kacu. Pewnego razu dostaje telefon od swojego mentora, nauczyciela magii, który chce się z nim spotkać. Doprowadzi to do wielu ciekawych wydarzeń.

Mam nadzieję, że za wiele nie zdradziłem. Ten komiks jest wart przeczytania.

Nie wiem, po co zostały upublicznione takie komiksy jak „hymn homarycki” czy „nagroda”, której ogólnie nie rozumiem. Przy historii pierwszej nawet się nie uśmiechnąłem, a dość łatwo mi to przychodzi. No idiotyczne normalnie. Choć przy kolejnym czytaniu zwróciłem uwagę na królika w oknie. Może, żeby czytelnik od razu rozumiał nawiązanie, komiks powinien być po historii panny N (całkiem fajnego zresztą)? Drugiej historii w ogóle nie rozumiem. Może ja jestem głupi? Może to jest za trudne na mój prosty umysł? Przeczytałem to kilkanaście razy próbując doszukać się sensu. Przypomina mi to trochę argentyńską telenowelę, nie musi mieć sensu, ważne, żeby było o miłości.

Tym razem zawiódł mnie trochę Bele. Choć kilka historii w których scenariusz współtworzył jest ciekawych, jego własna jest conajmniej dziwna. Absurdalny komiks, choć zabawny. Może gdyby dwa ostatnie kadry były inne miałbym inne odczucie.

Spodobał mi się za to komiks pary Dem+Koko. Świetna histroia, dibrze opowiedziana. Tylko znów nie wiem po co ten dowcip pod koniec. Może lepiej było zostawić czytelnika w stanie refleksji, a nie wyrywać go z niej takim tekstem.

Plus również dla „Odchłani” i Myszoskoczki z jej „Uczynnym sąsiadem” oraz Dema z Myszoskoczką (przepraszam) tworzących „Mroźne ognie”.